Şenol Hoca gülmeli
Aslında Şenol Hoca’yı anlıyorum. Çünkü ben de çok istememe rağmen, duygularını belli eden, sevgisini/hüznünü gösteren bir adam olamadım.
Ama her şeye rağmen, Trabzon harika paslarla ceza alanına girip olağanüstü bir gol attıysa, kenarda Şenol Hoca’yı sevinirken görmek istiyorum. Bu onun hakkı, bu Trabzon seyircisinin hakkı, bu futbolseverin/bizim hakkımız.
Geçen hafta Sivas’a karşı 21 dakika acı çektikten sonra Umut ilk golü atmış, kenara bakıyorsun, Şenol Güneş sanki hiçbir şey olmamış gibi Serkan’a bir şeyler anlatıyor. 30’uncu dakikada ikiyi buluyorlar, bu kez de Güneş’in çatık kaşlarının karşısında Ömer Aysan var!
Halbuki bu maçtan yalnızca saatler önce M.United, Hull’a karşı dördüncü golü attıktan sonra Alex Ferguson’u çocuklar gibi sevinirken izlemiştik. O çocuklar gibi sevinen adamın, çeyrek asırdır United’ı çalıştıran, sayısız kupa kazanan ve bu tarz takımları yüzlerce kez yenen bir hoca olduğunu da not etmek gerek.
Åženol Hoca gülmeli. O gülerse, onlar gülerse, deÄŸiÅŸecek her ÅŸey…
on 31/01/2010 at 11:37
Permalink
Şenol hoca gülmeli.Ama Uğur hocam sizde gülmelisiniz :)
on 04/02/2010 at 01:46
Permalink
Kendime benzetiyorum dedim ya zaten!
Evet haklısınız, Şenol Hoca gülünce ben de güleceğim herhalde.
Sevgiler.