Chelsea’de Mourinho döneminin bitmesinde rol oynayan önemli unsursa Portekizli’nin kafayı sadece yarışmaya takmış olmasıydı. Londra ekibinin geleceğini kurmaya çalışmadığı için mağlubiyetlerde bir bahanesi yoktu, sahada 18-19 yaşında gençler dolaşmıyordu. Tek derdi yarışmak olunca, yarışmada geriye düştüğü anda Londra’yı terk etmek zorunda kaldı.

Hiddink’in de Türkiye günlerini Avustralya ya da Kore görevinden ayıracak en önemli fark galiba bu olacak. Biz hem Hiddink’ten eksik futbol mantalitemize dair birtakım nokta atışı tespitler ve müdahaleler yapmasını bekliyoruz, hem de yarın gece 23:00’te Kadıköy’de puan kaybedilmesi ihtimaline karşılık haince pusudayız. 20 yıl önce Fenerbahçe’de çalıştığı günlerle ilgili Hiddink’in Newsweek’e söyledikleri etkileyici: “Muhteşemdi. Dört adayı gören bir manzaram vardı. Ama yalnızdım!”
Sevgili Guus, yirmi yıl sonra Türkiye’de çok fazla bir şey değişmedi, “Yine yalnızsın”. Ve bu yalnızlıktan kurtulmak, biraz da senin elinde…

Kore günleri
Hiddink’in ulusal takım çalıştırma konusunda kariyerinin zirve yaptığı Kore’de durum Türkiye’den biraz farklıydı. Asya futbolunun büyüklerinden Kore’nin gruplardan çıkmakla ilgili bir problemi yoktu. Yalnızca Dünya Kupası’nda artık tek bir galibiyet almak istiyorlardı. Bunun için de Hiddink’in çokça zamanı vardı, yapması gereken sadece oyunculara özgür davranmayı öğretmekti: “Futbolcular, sosyalizmin -ben sadece görevimi yaparım- mantığına uygun davranıyorlardı, risk almıyorlardı. Kimsenin kendilerine bağırmasını istemediklerinden hata yapmamak için, yana/arkaya/sadece birbirlerinin ayağına pas atıyorlardı. Hoca onların gerginliğini bertaraf etti, idmanlarda eğlenmelerini sağladı. Böylece paslar da ileriye doğru gitmeye başladı. Yazar Mare Bennets, Hiddink’in adeta futbolcuların içindeki Leninizm’i çıkardığını söylüyor”
Bu müdahale, Kore’nin Dünya Kupası’nda bir galibiyet almasına yetti ve arttı bile…

Avustralya günleri
Hollandalı futbol fenomeninin Avustralya dönemi de Kore’yle benzerlikler taşıyordu, onların da Okyanusya eleme grubu maçları hazırlık müsabakaları hüviyetindeydi. Hiddink’in orada da vakti vardı ve çözmesi gereken yine mental bir meseleydi. Simon Kuper’in Hiddink’le yaptığı röportaja göre Avustralyalılar’ın sarf ettiği emekle oyun zekâsı arasında denge yoktu. İnsanlar güçlerinin tamamını sergiliyorlar, ama taktik disiplini atlıyorlardı. Oysa bazen yapabildiğinizden daha azını yapmayı öğrenmeniz gerekiyordu…
Hiddink Avustralyalılara gerektiğinde kapasitelerinin tepe noktasından daha azını yapabilmeyi öğretti. Bu öğreti, onların da 2006’da ikinci tura çıkmalarına yetti.

Türkiye günleri
Hiddink’in Türkiye’yle başarılı olabilmek için Kore ve Avustralya’ya göre daha fazlasına ihtiyacı var. Avrupa elemeleri, Asya ve Okyanusya elemelerinden çok daha çetin (Zaten Hiddink bunu Rusya’yla yaşadığı 2010 serüveninden de gayet iyi biliyor). Türkiye son 8 büyük turnuvanın dördüne katıldı, üçünde son sekize kaldı. Dolayısıyla bu elemeleri değişim/dönüşüme ayrılalım, 2014’ü hedefleyelim deme gibi bir lüksümüz de yok. Fikstürün de azizliği, ilk 3 resmi maçımızdan ikisi gruptaki kaderimizi tayin edecek nitelikte. Dolayısıyla Hiddink’in süratle tekrar kazanan bir takım üretmesi icap ediyor. Hollandalı’nın bu sürati yakalayabilmesi için de Türkiye’de 20 yıl önceki gibi yalnız olmaması, çok hızlı bir biçimde Süper Lig’deki meslektaşlarından kendine arkadaşlar edinmesi gerekirdi.

Ben şu ana kadar Hiddink tarafından böyle bir sinyal almadım. Attila Ağbi (Gökçe), Hiddink’in henüz aynı çatı altında çalıştığı Yanal’la bile tanışıklığı olmadığını yazdı. Kadro seçimine (ve Sabri polemiğine) bakılırsa vatandaşı Rijkaard’la da çok fazla bir şey paylaşmıyorlar.

Oysa ben birkaç ay içinde önemli maçlar oynayacak Hiddink’i Paris’te Mevlüt’ün, Valencia’da Mehmet Topal’ın, Trabzon’da Ceyhun’un hocasıyla konuşurken göreceğimi umut ediyordum. Sadri Şener’in Lig TV’ye söylediğine göre ülkenin en formda ekibi Trabzon’un maçlarını bile ulusal takım adına yalnızca Şenol Hoca takip ediyormuş…
Ligdeki 18 takım içinde duran top konusunda en büyük işleri başaran, geçen yılın duran toptan en fazla gol atan takımını yapan, üstelik kalesinde de çok fazla gol görmeyen Mehmet Özdilek’le Guus’un Antalya’da bir yemek yiyeceklerini hayal etmiştim mesela. Mehmet Hoca’nın rakip kornerler sırasında 3 forvet oyuncusunu geriye getirmemesi, böylece rakibin de onları 4 savunmacıyla beklemek zorunda kalması Hiddink’in/Oğuz Çetin’in ilgisini çekmiştir diye düşünüyordum.
Belli ki çekmemiş…
***
Belçika’yı konuk ettikten sonra Almanya maçına kadar bir ayı aşkın bir vaktimiz var. Bu bir ay içinde Hiddink’i Almanya’da yeni sivrilen gurbetçi oyuncuları, Parisli Mevlüt’ü, Bursalı Volkan’ı, Antepli Murat’ı, hatta Denizlisporlu Ahmet Cebe’yi tribünde izlerken görmeyi umut ediyorum. Bu oyuncuların hiçbirini Almanya kadrosuna almayabilir, buna kesinlikle saygı duyuyoruz. Ama o oyuncuların hepsini tanıdığından, hocalarıyla konuştuğundan, son durumlarını bildiğinden emin olmak istiyoruz sadece.

Hiddink’in başarı öyküsüne bakılırsa Avustralya’ya zekâ lazımmış, Kore’ye cesaret… Bizeyse gayret lazım sevgili Guus, ha bir de adalet…

4-2-3-1 oynuyorlar
Belçika da Almanya gibi 4-2-3-1’i benimsemiş. Ama Almanya’nın çok çabuk ve akıllı santrforu Klose’ye karşılık onların ileri uçtaki adamı Lukaku ağır ve tecrübesiz. 17’lik Anderlechtli Lukaku çabuk olgunlaştığı için kıtanın devlerinin takibinde, ama sanki 3-5 sene sonra da bu oyuncu bu yavaş haliyle çok fazla ilerleyemez gibi. Büyük ihtimalle Servet’le eşleşecek Lukaku’yu Galatasaraylı oyuncu durdurmakta çok büyük güçlük çekmez, bu tarz oyuncuların daha olgunlarına (Antalyalı Serge’ye, Kasımpaşalı Tehoue’ye ve Makukula’ya) karşı oynadı çünkü…

Son söz
Hiddink’in sadece ikinci resmi maçının gruptaki en kritik iki müsabakamızdan biri olması şanssızlık. Hiddink (Almanya deplasmanına da sadece 35 gün kaldığını göz önüne alarak) yatırımı geçmiş tecrübelere yaptı, birlikte oynama alışkanlığı olan ekibini bozmadı. Belçika’nın da en önemli dezavantajı birlikte oynama alışkanlığının azlığı. Önceki gece bu grubun 4 takımını izledik, ikisi (Almanya ve Türkiye) “milli kulüp” hüviyetindeler, bir kulüp takımı gibi uyumlular. Belçika’ysa henüz bir “ulusal karma” gibi… Çok iyi ve yetenekli oyuncuları var, ama sanki bu ekip 2012’de değil 2014’te adından söz ettirebilir. Bizse 2012’yi kaçırırsak birçok oyuncumuzun 2014’ü görmesi hayal gibi. Umarız kâğıt üstündeki veriler sahada da geçerlilik kazanır da, 2012’nin takımı bizimkiler olur. Yoksa Mehmet Topal’sız, Mevlüt’süz listesiyle hafta içi Hiddink’in işi hiç kolay olmayacak.

http://www.milliyet.com.tr/Yazar.aspx?aType=YazarDetay&ArticleID=1285307&AuthorID=112&b=Belcika ulusal karmasi&a=Ugur Meleke&KategoriID=6

http://www.milliyet.com.tr/Yazar.aspx?aType=YazarDetay&ArticleID=1285307&AuthorID=112&b=Belcika ulusal karmasi&a=Ugur Meleke&KategoriID=6

Ancak 30 yaşındaki Yobo’nun Moyes’un gözünden düşüşü, birçok Afrikalı oyuncuda olduğu gibi Afrika Kupası sebebiyle olmuş. 2006’da Mısır dönüşü yerini ilk kez kaptırmış ama ilk fırsatta formasını geri alarak 2006-2007 sezonunun tüm maçlarında 90 dakika forma giymiş. 2010 Angola dönüşüyse işi o kadar kolay olmamış. Turnuvadan önce Everton’da 17 maçta oynayan Yobo, dönüşte sadece 6 forma şansı bulabilmiş. Moyes, Yobo’nun 2006 ve 2008’de iki kez yaşadığı diz problemlerini de göz önüne alarak Nijeryalı’yı kiralamaya karar vermiş.

Aslında Yobo Premier Lig’deki istikrarlı oyunuyla Everton’da hâlâ kalmayı hak ediyordu, ama bu yıl yürürlüğe sokulan 25 oyuncu sınırlaması nedeniyle Moyes’un ondan vazgeçmiş olma ihtimali de yüksek (Insua’nın ayrılışında da bir benzerlik var). Dünya Kupası’nda Nijerya’ya kaptanlık yapan ve her 3 maçta da oynayan Yobo’yu Rangers ve Celtic de istemiş ama Everton’la maaşın paylaşılması konusunda anlaşamamış oldukları tahmin ediliyor.

Eğer Yobo diziyle ilgili sorun yaşamazsa bu yıl Fenerbahçe’ye katkı yapacağı kesin. Bir sonraki Afrika Kupası’nın da 2012’de düzenleneceği göz önüne alınırsa sarı-lacivertli kulüp en azından bu sezonluk rahat… Yobo güçlü ve vazgeçmeyen bir stoper olduğu gibi, sağ bek ve defansif orta saha oynayabilecek yeteneklere de sahip. Belki Gökhan-Okan ikilisi nedeniyle sağ bekte ona ihtiyaç olmayacaktır ama gerekirse en az Cristian kadar kesici özellikler gösterebileceğini düşünüyorum.

Sezon başında Galatasaray teknik direktörü Rijkaard’ın öncelikli ihtiyaçlarından biri sol bek değildi, ama gerek Hakan’daki olağanüstü düşüş, gerekse Hakan ve Çağlar’ın stoper oynayabilirliği Insua transferini de anlaşılır kılıyor. Hakan zaten geçen sezonun sonunda Neill’la birlikte Rijkaard’ın ideal stoper ikilisini oluşturuyordu. O kendini toparladığında Rijkaard onu tekrar göbekte kullanabilir. Üstelik Çağlar da Denizli’de geçen sezonun büyük bölümünü stoper oynayarak geçirdi. Yani Insua transferi, bir bakıma Galatasaray’ın içeriden stoper transferi anlamına da geliyor.

21 yaşındaki genç Insua’yı geçen sezon boyunca Liverpool’da oynadığı iyi oyundan tanıyoruz. Boca Juniors altyapısında yetişen oyuncu kendi kulübünde pek oynama şansı bulamamış ama Arjantin’in U17 takımındaki olgun performansı Liverpool futbolcu ajanlarının gözünden kaçmamış. O günden sonra Arjantin U20 ve A milli takımlarında da şans bulan Insua, dört yıldır Liverpool kadrosundaydı…

Merseyside’daki ilk 3 yılında çok fazla forma şansı bulamayan oyuncu geçen sezon Aurelio’nun sakatlığı ve Dossena’nın düşük formu nedeniyle ilk 11’e yerleşti ve Benitez onu tam 44 resmi maça başlattı. Bu sezon başındaysa Aurelio iyileşti, Hodgson da eski talebesi Konchesky’yi Anfield’a getirdi. 2010-11’de pozisyonunun üçüncü oyuncusu konumuna düşen Insua, maç oynamaya devam etmek için İstanbul’a geliyor. Tabii Insua burada başarılı olursa Galatasaray onu tutabilecek mi, yoksa Giovani gibi sadece kısa vadeli bir çözüm mü olacak, onu sadece sarı-kırmızılı yöneticiler biliyorlar.

***

Misimoviç’le Insua’nın aynı gün İstanbul’a gelmeleri dışındaki diğer ortak yönleri, kulüplerinin onların pozisyonuna yaptıkları transferler sonrası gitmeye mecbur kalmaları… Geçen sezonu hayal kırıklığıyla kapatan Wolfsburg’un çiçeği burnunda menajeri McClaren, Juventus’tan Diego’yu transfer edince Misimoviç’e de kendine yeni bir takım bulmak düştü.

Misimoviç Almanya doğumlu, eğitimini Almanya’da almış, büyün kariyerini de Almanya’da geçirmiş bir oyuncu. Onun yeteneklerini en erken keşfeden Bayern Münih’e 2009 yazında geri dönmesi söz konusu oldu ama o transfer gerçekleşmeyince Bavyera devinde tekrar oynayamadan ülke dışına çıkmak zorunda kaldı. Gerek Bochum’da, gerek Nürnberg’de, gerekse Wolfsburg’da yeteneklerinden kimse şüphe duymadı ama 2008-2009 sezonunda Dzeko ve Grafite’yle işbirliği ona dünya çapında ün kazandırdı. O, 18 asistle sezonu kral olarak, takımı da şampiyonluk tacıyla tamamladı. Aynı dönemde bizimle aynı grupta yer alan Bosna’yı da play-offlara kadar taşıdı fakat orada koç Blazeviç’le yaşadığı sorunlar nedeniyle daha ilerisini göremedi.

Asist vasfının yanına uzaktan goller ve frikikler de ekleyebilen, pasör olduğu kadar skorer özelliği de olan Misimoviç’in Galatasaray’da yaşayacağı en önemli sorun maç içindeki istikrarsızlıkları olacak. Koşmayı çok seven bir oyuncu değil, 90 dakika içinde de zaman zaman kaybolabiliyor. Wolfsburg’da onun bu açıklarını Gentner-Josue-Hasebe gibi enerjik üçlüler kapatıyorlardı, dolayısıyla Rijkaard ondan 10 numara pozisyonunda faydalanacaksa arkasına enerjik bir ekip kurmak zorunda kalacak.

Arda-Elano gibi oyuncuların varlığında Rijkaard, Misimoviç’e pozisyon bulmakta zorlanırsa Boşnak yıldızın sağ açıkta oynamışlığı da var.

Düştü de zaten… İlk lig maçında daha hareketli olmasını beklediğimiz Jaja’nın temposu umulandan düşüktü ama kalitesiyle, topla münasebetiyle Güneş’in ön tarafta istediği pas oyununa yatkın bir adam olduğunun sinyallerini verdi. Bu sinyallerin dün gol üretimine dönüşmemesinin iki ana nedeni var: Birincisi Proment’in düzenli faullerini Jaja saydı, elleriyle işaret etti ama Göçek sayamadı. İkincisi de Jaja Metalist’teyken önünde oynayan Deviç’le çok iyi bir iletişimi vardı, buradaysa sadece kendi istatistikleriyle ilgilenen bir santrforla oynamak zorunda kaldı.

Antalya’nın öndeki üçlüsü Necati-Serge ve Tita daha paylaşımcılardı ama bu tarafta da ulusal takımın büyük kozu Onur (kornerler hariç) onlara pek umut vermedi. Tita’nın (Sivas maçında da attığı) şut kornerleri belli ki Trabzon teknik ekibi izlememiş, Onur’un maç boyunca zorlandığı tek konu bu oldu.

Schuster Belediye’nin kontra ataklarından habersiz… Rijkaard Ceyhun Eriş’ten, Güneş Tita’nın kornerlerinden habersiz… Biz futbol maçlarının hafta içi idmanlarda kurgulandığını, hafta sonu yeşil zeminde sahnelendiğini zannediyoruz; ama galiba Türkiye’de hafta içi kurgu çalışmalarına pek rağbet edilmiyor. Maçlar da böyle doğaçlama planlarla oynanınca, ortaya her türlü garip sonuç çıkabiliyor.

Galatasaray’ın bu sezonki sorunlarını sadece fiziksel yetersizlik ve kolay gol yenmesiyle açıklamak da mümkün değil. Rijkaard’ın geçen sezonun son 5-6 haftasındaki oyuncu tercihleriyle ne anlatmak istediği bugün biraz daha net anlaşılıyor: Hollandalı Hoca 2009-2010’a sahada başlayan 4 milli stoper (Servet, Zan, Aşık ve Güngör) ve 3 merkez oyuncuya (Sarp, Ayhan, Barış) sezonu kulübede/tribünde bitirtmişti. Dün 29’uncu dakikada Servet’in sol taç çizgisi kenarında topu kullanmak için en az 5-6 saniyesi varken meşin yuvarlağı taca bıraktığı pozisyonu görmüşsünüzdür. Galatasaray’ın pas yaparak hücuma başlama şansı varken, aut çizgisinin 10 metre önünden rakibin presi altında taçla oynamak zorunda kalması, Rijkaard’ın sezon başı transfer döneminde neler istediğinin küçük bir özeti gibi… Ve neler istemediğinin de…

Sahada Rijkaard’ın istemediği bu kadar şey varken kazanabilmelerinin sırrı da tabii biraz Eskişehir savunmasında… Rıza Hoca’nın takımı, Konya karşısında gol pozisyonlarında neredeyse 20’ye 2 üstünlük kurup tabelada 2-1 mağlup olunca savunmada rotasyona gidilmiş, ama bu defansın daha radikal değişiklikler yapması gerektiği ortada. Eskişehir’in ön tarafında 3 sezondur yaşanan istikrarsızlıklar da (Youla, Ümit problemleri, Batuhan’ın gelişi gidişi de) bir kargaşaya neden olmuş, onların da sahadaki halinin özeti Burhan’ın oyundan çıkmadan hemen önce düştüğü ofsayt pozisyonu: Batuhan’ın Burhan’ın 2 metre ileriden geldiğini göre göre topu ona atması, Burhan’ın ofsaytta olduğunu bile bile topa dokunması ve geriden gelen Koray’a bacaklarının arasından bırakmaması…

Servet ’in pozisyonu Galatasaray filminin, Burhan’ın pozisyonu da Eskişehir filminin özeti… Ve bize kalırsa bu filmlerin kaderinin değişmesi için rejisörlerde değil kastta birtakım revizyonlar yapmak lazım.

Bursa kalite olarak Sivas’ın çok üzerinde bir takım, ama bir nedenle bu maçta çok yorgun gözüktüler. Hafta içi idmanların yoğunluğu mu, tarihlerindeki ilk Şampiyonlar Ligi kurasının yükü mü bilemiyorum, Bursa’nın Trabzon maçı dahil bu yılki en kuvvetsiz günü dündü. Turgay’ın yokluğu, Sercan’ın da kenarda olması önde top tutma ihtimallerini de azalttı, Nunez ve Batalla sahadayken pozisyon üretmekte güçlük çektiler. Son 20’de Insua ve Sercan’ın girişi Bursa’yı bir miktar canlandırdı, Volkan da Ferhat’tan kurtulduğu bir anda maçı kazandıracak golü getirdi.

Bursa’nın Trabzon’a kaybettiği gün orta sahada verdiği açıkların da bir anlamda hayırlı olduğunu söylemek mümkün. O günden beri orta sahayı parselleyen Hüseyin-Ergiç bu maçta ruhlarını değişmiş gibiydiler, Hüseyin hayatında en fazla pozisyona girdiği maçını oynarken, Ergiç rakibin 4 tehlikeli atağını keserek göze battı.

2008-2009 G.Saray’la F.Bahçe’nin tarihinde el ele ilk üçün dışında kaldığı tek sezondu. Bursa’yla Trabzon’un bu form durumlarını görünce 2010-11’in de Anadolu’nun yılı olacağına dair sinyaller var gibi…